Afgelopen tijd met mijn familie

28 november - Afgelopen vrijdag heb ik mijn broer afgezet bij het vliegveld. Vandaag gaan mijn ouders terug naar Nederland. Het was een erg goede tijd samen met hen. We zijn door elkaar en door onze belevenissen nogmaals bevestigd dat de weg die ik ga echt van God is. Het is heel bijzonder om te merken dat de Heer ons op die manier één maakt. Het is alsof Hij ons in deze tijd nog een keer samen heeft gebracht, om ons vervolgens uit te sturen op ver uit elkaar gelegen paden. Er gaan nieuwe dingen gebeuren voor ons allemaal en in dit alles ervaar ik dat we steeds meer onze eigen plek vinden.

 

Af en toe denk ik na over hoe het zou zijn om nu in Nederland te zijn. Maar als ik me dat inbeeld, dan weet ik altijd gelijk weer dat ik in dat geval niet op mijn plaats zou zijn. Ik ben op mijn plaats nu, hier.

 

Er zijn momenten geweest waarop ik me totaal onbegrepen voelde. Gisteren zijn we naar de kerk geweest (levendige gemeenschap en heerlijke aanbidding, sterke aanwezigheid van de heilige Geest ondanks dat alles in het Indonesisch is) en ging de preek daarover. Soms weet alleen God wat er in je omgaat. Erg bemoedigend, God is goed. Door dit soort dingen heen word ik continu bewust gemaakt van het feit dat het niet alleen maar gaat om mij en O, maar dat ik leef voor een veel groter plan.

 

Misschien willen jullie bidden voor mijn moeder, voor wie het moeilijk is om mij los te laten.

Het echte leven begint

25 november – In de afgelopen twee dagen heb ik iets mogen proeven van het "gewone" leven in Indonesië. Nu gaat het echte leven beginnen!

 

Deze dagen is het nog een beetje druk in O's (of moet ik zeggen "ons"?) huis. Er zijn wat vrienden blijven logeren, die ons hebben meegeholpen met het organiseren van de trouwerij. Ook haar moeder blijft een aantal dagen hier overnachten. Voor een typisch individualistische Nederlander als ik voelt dit natuurlijk ontzettend onwennig! Maar ik heb wel samen met O afgesproken dat haar directe familie altijd welkom is.

 

Dit alles moet je een beetje kunnen plaatsen in een collectieve cultuur: in Indonesië krijgen oudere mensen geen pensioen en verblijven ze niet in bejaardentehuizen. Ze worden opgevangen door de familie. O's moeder bijvoorbeeld, woont voor een periode bij de ene dochter en dan bij de andere.

 

Nogmaals: erg onwennig! Ik worstel erg om mijn plek te ontdekken in deze levensomstandigheden. Gelukkig merk ik dat ik groei en de cultuur beter beginnen te begrijpen. Maar dat gaat wel met pieken en dalen. Waarschijnlijk zal ik in de komende weken en maanden meer over deze cultuurverschillen uitleggen. Het zijn toch dingen waar ik de komende tijd tegenaan zal blijven lopen. (De lengte van een cultuurschok kan variëren van een paar maanden tot een paar jaar.)

 

Onder dit alles gaat het nog steeds goed met mij persoonlijk. Mentaal en emotioneel gaat het prima, in geestelijk opzicht moet ik veel bewuster tijd zoeken en apart zetten met God. Bid daarvoor alsjeblieft. Ik merk dat het meer dan noodzakelijk blijft dicht bij Hem te zijn! In lichamelijk opzicht heb ik simpelweg meer slaap nodig.

Rondom de trouwdag

24 november - Eindelijk, toch nog wat tijd om iets te vertellen. Zaterdag zijn we dus samen met familie naar een soort kerkdienst geweest, in het huis van een familielid. Het "kerkdienstje" bestond uit zingen, bidden en een goeie preek. Alles was gehuld in Molukse traditie. Erg bijzonder en ook erg wennen.

 

De trouwdag was een succes, al ging niet alles als gepland. Er waren fijne verrassingen en de sfeer was goed. Hierover is eigenlijk veel te veel te vertellen om hier op te schrijven.

 

Aan het einde van de dag was ik totaal kapot, maar ik neem aan dat dat er een beetje bij hoort. De dagen die daarop volgden brachten O en ik door in de heerlijke rust van een hotel.

 

Ik ben nu een beetje bijgekomen, maar slaap nog steeds vrij kort. Al met al heb ik extreem veel indrukken meegekregen. Ik merk dat ik me nog veel meer vast moet klampen aan de Heer.